AAT

Een tijdje geleden vroeg iemand mij hoe ik in aanraking was gekomen met het inzetten van honden in mijn werk. Toen ik over het antwoord nadacht, kwam ik tot de conclusie dat ik in mijn jeugd al zag wat het effect van honden op mensen was, zonder dat ik het wist.

Toen ik een opleiding voor mijn werk volgde, was er op een middag een bijeenkomst over een bepaald thema georganiseerd. Dit werd voor mij een hele bijzondere bijeenkomst. We werden teruggebracht naar de herinneringen aan onze jeugd. We werden gevraagd ons te herinneren waar en waarmee we vroeger het meeste speelden. Bij de een kwam de herinnering naar boven aan het spelen met poppen, de ander dacht terug aan het slootje springen en boompje klimmen. Weer een ander zat veel met zijn/haar neus in de boeken en de ander was in zijn jeugd veel met sport bezig.

In mijn jeugd was ik vaak bezig met honden. Ik spaarde ansichtkaarten van rashonden en wist alle rassen te benoemen. En omdat ik zelf geen hond mocht, wandelde ik veel met de honden van één van de juffen van school. Zij en haar man hadden een aantal honden, waar ik bijna dagelijks mee wandelde en waar ik voor zorgde als zij weg waren. Soms gingen er vriendinnetjes mee, vaak was ik alleen. Ik zwierf met de honden door de weilanden, naar het Slotermeer, door het dorp. En toen ik daaraan terugdacht, bedacht ik me dat ik in die tijd al één iemand blij maakte met een hondenbezoek.

Aan het einde van een lange wandeling met de honden, ging ik steevast langs bij mijn beppe, die bij ons in het dorp woonde. Zij werd door veel dorpelingen beppe Tiedel genoemd, vernoemd naar de vele honden die zij vroeger opving waarvan een aantal de naam Tiedel kregen. Beppe Tiedel stond er vroeger al vroeg alleen voor, aangezien haar man, mijn opa, een hartkwaal had en op relatief jonge leeftijd overleed. Naast het runnen van een gezin met 9 kinderen werkte ze in de huishouding van andere mensen en werkte ze als knecht op de boerderij (wat natuurlijk mannenwerk was). Hoewel het gezin moeilijke tijden doorstond, was er plek voor iedereen. Niet alleen voor de kinderen van dorpsgenoten, waar tijdelijk niet voor  gezorgd kon worden, maar ook voor honden, die nergens anders terecht konden.

Beppe Tiedel vond het geweldig als ik weer met de honden op haar stoep stond. Ze ging ze altijd bij langs, kende ze bij naam en gaf ze wat lekkers. Het bracht haar weer even terug naar de tijd waarin ze zelf nog actief in het leven stond en zoveel had te geven. Het gaf haar de gelegenheid de liefde die ze voor honden had weer even te delen. Het werden momenten waar ze naar uitkeek, die haar blij maakten..

Na de bijeenkomst van de opleiding over de herinnering aan onze jeugd, ben ik op zoek gegaan naar informatie over het werken met honden en heb ik een opleiding gevolgd om honden in te zetten bij het coachen en begeleiden van kinderen. Een manier van werken die mij iedere keer weer versteld doet staan van de grote en kleine veranderingen die mijn honden teweeg brengen, bij mij en bij de kinderen die ik begeleid.

De cirkel is rond. Beppe Tiedel leeft helaas niet meer.  maar zij heeft mij, zonder dat ik het wist, gewezen op de bijzondere relatie en het bijzondere effect van honden op mensen. En daar ben ik haar erg dankbaar voor.

Ochtendhumeur

Onze jongste komt beneden met een ochtendhumeur. Zijn humeur staat sterk onder invloed van zijn suikerspiegel, daar zijn we wel achter gekomen. Begin van de ochtend, einde van de ochtend, einde van de middag verandert zijn over het algemeen fleurige humeur in een dipje. Tijdens het eten fleurt hij weer op en kan hij de dag weer aan. Zo ook vanmorgen, ‘ik ga niet naar school, ik doe geen kleren aan, ik kom mijn bed niet uit!’ Ik pak zijn kleren op en vraag hem zelf naar beneden te komen, zodat hij zich daar aan kan kleden. Uit plicht komt hij achter me aan, met een gezicht op onweer. Hij loopt naar de kooi van het konijn, die sinds een paar dagen weer in huis logeert. Hij doet de kooi open en begint het konijntje te aaien, het konijntje gaat er lekker voor liggen en na een tijdje kom ik even bij het aandoenlijke schouwspel staan. Ik zeg tegen mijn zoon: ‘ik kan wel zien dat het konijn het fijn vindt dat je beneden gekomen bent en haar even lekker vertroeteld!’

Het onweer is van het gezicht verdwenen en er verschijnt een voorzichtige glimlach. ‘Zal ik Nijntje maar even eten en drinken geven?’ Ik zeg: ‘een supergoed idee van jou. Je bent nog maar zo kort van bed en je wilt hem nu al voeren, dat vind ik knap!’ Hij loopt snel met bakje en beker naar de keuken en zorgt ervoor dat Nijntje eten en drinken krijgt, én een lekker appeltje. Ik leg de kleren op het kleed vóór de konijnenkooi en zeg: ‘omdat Nijntje zó aan het smullen is, mag je de kleren hier wel aan doen, dat kun je naar haar kijken!’ In een sneltreinvaart is de pyama verwisseld door de kleren en is het zonnetje in huis terug. ‘Nu ga ík smullen!’ zegt hij en tevreden eet hij zijn broodje op.

Donna

Nu Sheriff een tijdje meedraait in de therapiehondenwereld, komen zijn kwaliteiten en valkuilen goed naar voren. Sheriff is de ideale hond om te knuffelen, tegenaan te hangen. De combinatie van zijn imposante grootte en zijn lieve uitstraling zorgt er voor dat kinderen leren dat honden ook heel lief kunnen zijn. Sheriff is de ideale hond om in klassen uit te leggen hoe een hond benaderd kan worden en welke lichaamstaal een hond spreekt. Hij kent al een aantal trucjes en dat vinden kinderen fantastisch.

Om nog veelzijdiger te kunnen zijn in het werken met therapiehonden, hebben we er voor gekozen een colledinnetje (collega-vriendinnetje) voor Sheriff te zoeken. We zijn op zoek gegaan naar een hondje dat werklustig, wendbaar, gehoorzaam en leergierig is. En dat is Donna geworden!

Donna is een Polski Owzarek Nizinny, een Pools herdershondje. Nizinny’s staan bekend om hun aaibare uiterlijk, goede geheugen, werklust en zelfbeheersing. Donna is geboren bij Wichura in Meppen, Drenthe. Donna kwam bij de puppytest zeer goed uit de bus en met 7 weken is ze met ons meegegaan naar huis.

Sheriff en Donna kunnen het heel goed met elkaar vinden, ze spelen veel en Donna leert ontzettend veel van Sheriff. Zelf merk ik dat ze zich snel aanpast aan de regels in huis en dat maakt het opvoeden een stuk makkelijker. Ook voor Donna staat een heel socialisatieprogramma voor de deur. Donna is niet snel overweldigd door lawaai, veel prikkels, vervoersmiddelen etc. Met name op het gebied van aanraking, begroeten en omgang met kinderen, accepteren van onhandige handelingen, omgaan met andere honden laten we haar veel ervaring opdoen. Ze laat nu al prachtige dingen zien en vanwege haar aaibare uiterlijk (het is net een beertje) krijgt ze veel aandacht van zowel kinderen als volwassenen, wat mooie leermomenten teweeg brengt.

Donna is erg leergierig (met haar kleine 4,5 maand) en kent al aardig wat commando’s: ‘zit’, ‘af’, ‘wacht’, ‘blijf’, ‘volg’, ‘rol’, ‘high five’, ‘apport’. Ze is altijd in voor een spelletje en heeft tegelijkertijd ook veel rust in zich. In de toekomst zullen jullie ongetwijfeld ook kunnen lezen hoe Donna zich ontwikkelt!