Dierondersteunde therapie

Een tijdje geleden vroeg iemand mij hoe ik in aanraking was gekomen met het inzetten van honden in mijn werk. Toen ik over het antwoord nadacht, kwam ik tot de conclusie dat ik in mijn jeugd al zag wat het effect van honden op mensen was, zonder dat ik het wist.

Toen ik een opleiding voor mijn werk volgde, was er op een middag een bijeenkomst over een bepaald thema georganiseerd. Dit werd voor mij een hele bijzondere bijeenkomst. We werden teruggebracht naar de herinneringen aan onze jeugd. We werden gevraagd ons te herinneren waar en waarmee we vroeger het meeste speelden. Bij de een kwam de herinnering naar boven aan het spelen met poppen, de ander dacht terug aan het slootje springen en boompje klimmen. Weer een ander zat veel met zijn/haar neus in de boeken en de ander was in zijn jeugd veel met sport bezig.

In mijn jeugd was ik vaak bezig met honden. Ik spaarde ansichtkaarten van rashonden en wist alle rassen te benoemen. En omdat ik zelf geen hond mocht, wandelde ik veel met de honden van één van de juffen van school. Zij en haar man hadden een aantal honden, waar ik bijna dagelijks mee wandelde en waar ik voor zorgde als zij weg waren. Soms gingen er vriendinnetjes mee, vaak was ik alleen. Ik zwierf met de honden door de weilanden, naar het Slotermeer, door het dorp. En toen ik daaraan terugdacht, bedacht ik me dat ik in die tijd al één iemand blij maakte met een hondenbezoek.

Aan het einde van een lange wandeling met de honden, ging ik steevast langs bij mijn beppe, die bij ons in het dorp woonde. Zij werd door veel dorpelingen beppe Tiedel genoemd, vernoemd naar de vele honden die zij vroeger opving waarvan een aantal de naam Tiedel kregen. Beppe Tiedel stond er vroeger al vroeg alleen voor, aangezien haar man, mijn opa, een hartkwaal had en op relatief jonge leeftijd overleed. Naast het runnen van een gezin met 9 kinderen werkte ze in de huishouding van andere mensen en werkte ze als knecht op de boerderij (wat natuurlijk mannenwerk was). Hoewel het gezin moeilijke tijden doorstond, was er plek voor iedereen. Niet alleen voor de kinderen van dorpsgenoten, waar tijdelijk niet voor  gezorgd kon worden, maar ook voor honden, die nergens anders terecht konden.

Beppe Tiedel vond het geweldig als ik weer met de honden op haar stoep stond. Ze ging ze altijd bij langs, kende ze bij naam en gaf ze wat lekkers. Het bracht haar weer even terug naar de tijd waarin ze zelf nog actief in het leven stond en zoveel had te geven. Het gaf haar de gelegenheid de liefde die ze voor honden had weer even te delen. Het werden momenten waar ze naar uitkeek, die haar blij maakten..

Na de bijeenkomst van de opleiding over de herinnering aan onze jeugd, ben ik op zoek gegaan naar informatie over het werken met honden en heb ik een opleiding gevolgd om honden in te zetten bij het coachen en begeleiden van kinderen. Een manier van werken die mij iedere keer weer versteld doet staan van de grote en kleine veranderingen die mijn honden teweeg brengen, bij mij en bij de kinderen die ik begeleid.

De cirkel is rond. Beppe Tiedel leeft helaas niet meer.  maar zij heeft mij, zonder dat ik het wist, gewezen op de bijzondere relatie en het bijzondere effect van honden op mensen. En daar ben ik haar erg dankbaar voor.

Ochtendhumeur

Onze jongste komt beneden met een ochtendhumeur. Zijn humeur staat sterk onder invloed van zijn suikerspiegel, daar zijn we wel achter gekomen. Begin van de ochtend, einde van de ochtend, einde van de middag verandert zijn over het algemeen fleurige humeur in een dipje. Tijdens het eten fleurt hij weer op en kan hij de dag weer aan. Zo ook vanmorgen, ‘ik ga niet naar school, ik doe geen kleren aan, ik kom mijn bed niet uit!’ Ik pak zijn kleren op en vraag hem zelf naar beneden te komen, zodat hij zich daar aan kan kleden. Uit plicht komt hij achter me aan, met een gezicht op onweer. Hij loopt naar de kooi van het konijn, die sinds een paar dagen weer in huis logeert. Hij doet de kooi open en begint het konijntje te aaien, het konijntje gaat er lekker voor liggen en na een tijdje kom ik even bij het aandoenlijke schouwspel staan. Ik zeg tegen mijn zoon: ‘ik kan wel zien dat het konijn het fijn vindt dat je beneden gekomen bent en haar even lekker vertroeteld!’

Het onweer is van het gezicht verdwenen en er verschijnt een voorzichtige glimlach. ‘Zal ik Nijntje maar even eten en drinken geven?’ Ik zeg: ‘een supergoed idee van jou. Je bent nog maar zo kort van bed en je wilt hem nu al voeren, dat vind ik knap!’ Hij loopt snel met bakje en beker naar de keuken en zorgt ervoor dat Nijntje eten en drinken krijgt, én een lekker appeltje. Ik leg de kleren op het kleed vóór de konijnenkooi en zeg: ‘omdat Nijntje zó aan het smullen is, mag je de kleren hier wel aan doen, dat kun je naar haar kijken!’ In een sneltreinvaart is de pyama verwisseld door de kleren en is het zonnetje in huis terug. ‘Nu ga ík smullen!’ zegt hij en tevreden eet hij zijn broodje op.

Donna

Nu Sheriff een tijdje meedraait in de therapiehondenwereld, komen zijn kwaliteiten en valkuilen goed naar voren. Sheriff is de ideale hond om te knuffelen, tegenaan te hangen. De combinatie van zijn imposante grootte en zijn lieve uitstraling zorgt er voor dat kinderen leren dat honden ook heel lief kunnen zijn. Sheriff is de ideale hond om in klassen uit te leggen hoe een hond benaderd kan worden en welke lichaamstaal een hond spreekt. Hij kent al een aantal trucjes en dat vinden kinderen fantastisch.

Om nog veelzijdiger te kunnen zijn in het werken met therapiehonden, hebben we er voor gekozen een colledinnetje (collega-vriendinnetje) voor Sheriff te zoeken. We zijn op zoek gegaan naar een hondje dat werklustig, wendbaar, gehoorzaam en leergierig is. En dat is Donna geworden!

Donna is een Polski Owzarek Nizinny, een Pools herdershondje. Nizinny’s staan bekend om hun aaibare uiterlijk, goede geheugen, werklust en zelfbeheersing. Donna is geboren bij Wichura in Meppen, Drenthe. Donna kwam bij de puppytest zeer goed uit de bus en met 7 weken is ze met ons meegegaan naar huis.

Sheriff en Donna kunnen het heel goed met elkaar vinden, ze spelen veel en Donna leert ontzettend veel van Sheriff. Zelf merk ik dat ze zich snel aanpast aan de regels in huis en dat maakt het opvoeden een stuk makkelijker. Ook voor Donna staat een heel socialisatieprogramma voor de deur. Donna is niet snel overweldigd door lawaai, veel prikkels, vervoersmiddelen etc. Met name op het gebied van aanraking, begroeten en omgang met kinderen, accepteren van onhandige handelingen, omgaan met andere honden laten we haar veel ervaring opdoen. Ze laat nu al prachtige dingen zien en vanwege haar aaibare uiterlijk (het is net een beertje) krijgt ze veel aandacht van zowel kinderen als volwassenen, wat mooie leermomenten teweeg brengt.

Donna is erg leergierig (met haar kleine 4,5 maand) en kent al aardig wat commando’s: ‘zit’, ‘af’, ‘wacht’, ‘blijf’, ‘volg’, ‘rol’, ‘high five’, ‘apport’. Ze is altijd in voor een spelletje en heeft tegelijkertijd ook veel rust in zich. In de toekomst zullen jullie ongetwijfeld ook kunnen lezen hoe Donna zich ontwikkelt!

Vandaag heb ik met Sheriff afscheid genomen van D, een jongen op een school voor speciaal onderwijs, waar we lange tijd mee gewerkt hebben. D gaat naar het voortgezet onderwijs, waar hij het erg naar de zin zal krijgen. De begeleiding van D stopt en ik kon geen afscheid nemen zonder Sheriff mee te nemen!

Met D hebben we vooral gewerkt aan zelfvertrouwen en je gedrag afstemmen op anderen.  D had moeite met het aangaan van contact met andere volwassenen buiten zijn ouders en eigen leerkracht om. Toen ik gevraagd werd om met D te werken, heb ik hem een brief gestuurd waarin ik D vroeg om met mij en Sheriff samen te werken, ondersteund met een foto van mij en Sheriff.

Het moment dat ik D met Sheriff uit de klas haalde, was erg bijzonder. In tegenstelling tot de terughoudende jongen die ik voor ogen had, stond D met een stralende glimlach op toen hij ons zag. Hij zei tegen mij dat hij een brief van mij had gehad en liep zonder schroom met mij en Sheriff de klas uit. Prachtig! Al snel bouwden we een vertrouwensrelatie op, mede vanwege het feit dat hij het prachtig vond dat Sheriff iedere keer speciaal voor hem op school kwam!

Het gaf D veel zelfvertrouwen als hij met Sheriff trainde, met name als Sheriff de commando’s opvolgde die D gaf. Rechtop lopen en staan, duidelijke lichaamstaal gebruiken hielp D om dat voor elkaar te krijgen. Het doel voor D was dat hij Sheriff een aantal commando’s in de klas zou laten doen, zonder dat Sheriff afgeleid zou worden door de prikkels om hem heen (verplaatsen in de behoeften van Sheriff!).

Het observeren van andere kinderen en het inschatten van hun wensen, behoeften en gedachten is erg moeilijk voor D. Toen ik Sheriff op een dag mee had, leek hij zich niet helemaal goed te voelen. Hij liep maar rond, hijgend, onrustig. Ik besloot dat D die dag niet met Sheriff kon werken. D kwam de ruimte binnen en keek naar Sheriff. Hij zei: hoe komt het dat Sheriff steeds rondjes loopt en zo hijgt? Voelt hij zich niet lekker? Ik was helemaal opgetogen. Voordat ik iets tegen D had gezegd, had hij Sheriff geobserveerd en zich in hem verplaatst! We hebben Sheriff samen buiten uitgelaten en het prachtige moment besproken en naar de dagelijkse werkelijkheid vertaald.

Uiteindelijk heeft D zijn eigen doel gehaald, hij heeft Sheriff meegenomen in de klas en hem een aantal commando’s laten doen. Daarna heeft hij een schema uitgelegd aan de klas; een schema dat we samen hadden gemaakt. In dit schema hebben we hondentaal en mensentaal naast elkaar gelegd. Belonen bij de hond is hetzelfde als complimenten geven aan je klasgenootje. Begroeten van honden en  begroeten van mensen, spelen met honden en spelen met mensen.

D gaf aan Sheriff te zullen missen. Ook wij zullen het werken met D missen! D vertelde dat het beeld van Sheriff hem er altijd aan zal herinneren wat hij zelf allemaal kan. Ons doel is ook behaald!

Inmiddels zijn Sheriff en ik druk bezig met het versterken van de gedragsvaardigheden en sociale vaardigheden. Sheriff gaat al regelmatig mee naar scholen, waar leerkrachten en leerlingen bekend raken met de inzet van een therapiehond.

We zien echter niet alleen de functie van Sheriff in een therapeutische setting, zeker ook hier thuis heeft hij zijn taak als therapiehond! Wanneer onze kinderen verdriet hebben, of moe zijn, mogen ze heerlijk tegen Sheriff aan liggen en hem alles vertellen wat ze dwars zit. Er zijn momenten dat de kinderen in de (zo noem ik het) ‘stand-by-stand’ zitten, waar ze lekker even hangen op de bank en wegdromen. Steeds vaker zie ik Sheriff dan bij hen op de bank liggen. De kleine hand die zijn oor voortdurend kriebelt, de rust die Sheriff overbrengt op de kinderen, is voor mij nog altijd verwonderlijk.

Onze dochter is een hele tijd ontzettend bang geweest voor inbrekers, nadat er bij een klasgenootje was ingebroken. Dat zijn momenten waarop kinderen bewust worden van het feit dat deze vervelende dingen zelfs je eigen huis niet 100% te voorkomen zijn. Aangezien Sheriff (wellicht als enige Ierse setter ooit?) aanslaat wanneer er mensen binnenkomen, hebben we haar gevraagd of het zou helpen als Sheriff een tijdje bij haar op de kamer zou slapen. En het heeft geholpen! Al na een paar nachten is Sheriff verhuisd naar de overloop en een aantal nachten verder lag hij ’s nachts weer op zijn vertrouwde plek in huis. Prachtig dat een hond dit teweeg kan brengen, daar kun je als ouders niet tegenop met praten..

En hoe herkenbaar is het voor ouders dat bij tijden je hele huis wordt ingenomen door spelende kinderen? Ook op zulke momenten brengt Sheriff prachtige dingen tot stand. Geven vriendjes, vriendinnetjes en ouders aan dat ze bang zijn voor honden, dan zorgt Sheriff er door zijn rust en vriendelijkheid voor dat die angst binnen een paar bezoekjes veranderd is. En wanneer dat gebeurt krijgt hij weer een andere functie van de kinderen: dan moet hij veulen zijn, of politiehond…!

Nu ik deze blog zit te schrijven bedenk ik me dat eigenlijk ieder huisdier een therapiedier is. Natuurlijk niet qua opleiding en socialisatie, maar wel qua functie? Onze buurman met chronische rugpijn, gaat er dagelijks meerdere keren met zijn hond op uit. Goed voor hond en baas! En denk eens aan de kanarie van oma, haar eerste aanspreekpunt als ze terugkomt van de kerk? Over de relatie tussen huisdier en baasje is al veel onderzoek gedaan.  Met als uitkomst dat mensen met huisdieren langer en gezonder leven. Kan ik me alles bij voorstellen!

Nu Sheriff een stabiele persoonlijkheid aan het ontwikkelen is, gaat hij regelmatig mee naar scholen. Wanneer ik individuele trajecten Kids’Skills doe met leerlingen, neem ik hem zo nu en dan mee. Ik kijk dan samen met het kind naar het persoonlijke doel en samen bedenken we hoe we dat met Sheriff kunnen oefenen.

Zo was ik onlangs op een school aan het werk met een leerling die, als ze boos werd lelijke woorden begon te roepen, waardoor ze weer rustig werd en verder kon werken. Ze had bedacht dat ze voor de lelijke woorden iets anders in de plaats wilde hebben en na overleg bedachten we dat ‘naar de leerkracht gaan’ een goede optie zou zijn. Ook bespraken we wat je allemaal moet kunnen als je, wanneer je boos wordt, naar de leerkracht kunt gaan om rustig te worden.  Met name voelen dat er boosheid opkomt leek ons erg belangrijk. De leerling voelde vaak boosheid opkomen als iets de eerste keer niet lukte.

De dag dat ik met Sheriff op school kwam om met de leerling aan de slag te gaan, had de leerling een vervelende dag. Ze had vreselijk jeuk vanwege eczeem en dat had haar die dag in de macht. Op het moment dat ik de klas binnenkwam, huilde ze van frustratie. Terwijl de hele klas Sheriff enthousiast begroette, liep de leerling huilend langs de hond om haar jas en schoenen aan te doen. Ik gaf aan dat we een stukje gingen wandelen en zo liepen we bij school vandaan, de buurt in. Ik vroeg of ze de riem van Sheriff ook vast wilde hebben, maar ze was te verdrietig en schudde haar hoofd. We liepen een eindje verder en zonder iets te zeggen, bood ik haar de riem van Sheriff opnieuw aan. Ze pakte de riem en liep verder. Op dat moment was er ruimte voor contact en ze aaide Sheriff over de bol.

Op het pleintje aangekomen bespraken we de regels hoe met Sheriff om te gaan en mocht de leerling een aantal commando’s geven. Toen dat lukte (voor de leerling een beloning, en Sheriff kreeg er ook één) mocht ze een zelfbedacht commando geven. Ze wees met zijn vinger naar Sheriff en zei: ‘Rol om!’ Sheriff kwispelde met zijn staart en keek haar aan: ‘wat gaan we doen?’. De leerling probeerde het nog een aantal keren, maar kreeg het niet voor elkaar om Sheriff om te laten rollen. Ik vroeg haar of het lukte en ze schudde zijn hoofd. We bespraken hoe ze zich voelde en of ze ook de neiging had om lelijke woorden te roepen. De leerling keek me aan en zei: ‘dat doe je niet tegen een hond’. Ik vroeg haar wat ze dan deed. Ze zei: ‘ik heb geduld en probeer het hem duidelijk te maken’. We bespraken dat het super was dat ze zo geduldig kon zijn en de lelijke woorden niet nodig had om rustig te blijven. En dat het super was om te zien dat ze dat al kon!

Terug in de klas vroeg de leerkracht hoe het gegaan was. Ze zag de leerling lachen en bedacht zich hoe ze eerder die middag met mij mee gegaan was. De leerling was trots en vertelde dat ze erachter was gekomen dat ze best geduldig kon zijn. Ze liet haar klasgenoten een kunstje met Sheriff zien en alle leerlingen mochten de hond nog even aaien.

En Sheriff, hij deed het super. Hij was rustig, kalm en vrolijk. Toch vergt dit soort bezoeken genoeg van hem. Het is met name een mentale opgave. Tijdens het werken met de leerling zag ik hem bijvoorbeeld voortdurend afwegen: moet ik naar háár luisteren of naar jou?  Eenmaal thuis in zijn eigen mand heeft hij lang en diep geslapen. Topcollega!

Pfff, wat was het warm de afgelopen dagen! En hoewel ik van niemand mocht klagen, ging ik gebukt onder het juk van de warmte… Nu moet ik er bij vermelden dat de eerste week van de zomervakantie altijd een week is waarin de knop van werk en ritme uitgezet moet worden en de knop van chillen zonder ritme ingedrukt (gehouden) moet worden.. Die gedachte relativeert in ieder geval voor míj het geklaag over de warmte:shrug:

Ook Sjef moet erg wennen aan de drukkende hitte, het liefst ligt hij de hele dag in huis. Hij is sloom, eet weinig en slaapt veel. Drinken is het enige wat hij wil. En natuurlijk drie keer per dag zwemmen in de bosvijver, die gelukkig nog helder is.

Er zijn meer honden die daar tijdens deze dagen behoefte aan hebben. Zo stond er deze week een Leonberger tot zijn oren in het water. Hij stond er maar te staan. ‘Afkoelen’ was zijn enige gedachte. Voor een clown van 8 maanden is stilstaan en afkoelen echter geen enkele optie! Als je als Ierse Setter de gelegenheid krijgt om nat te worden, hoort daar veel actie bij! Kliederen, sprinten, spatten, gek is niet gek genoeg.. En de kroon op dit kunst- en vliegwerk is voor Sheriff het apporteren van stokken. Voorheen durfde hij de vaste grond niet onder zijn poten kwijt te raken, maar sinds een aantal dagen is hij zo fanatiek in apporteren dat de drang om de stok te halen groter is dan de angst om te zwemmen. Als een volleerd jachthond glijdt hij door het water om zijn ‘prooi’ te apporteren. Met een trotse baas op de vaste wal….

Al die actie heeft één nadeel: door al de wind die je maakt bij het rennen, vliegen, springen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan, droog je snel op. Met als gevolg dat je verhit en sloom in je bench gaat liggen slapen. Omdat het zo warm is…..

Een slungel. Dat is wat iedereen zegt. En dat is wat ikzelf ook moet beamen. Sheriff is inmiddels een echte slungel van 7 maanden. Zodra hij in beweging komt (en vanuit zijn enthousiasme is dat op een hele blije manier) zie je niets anders dan poten, oren en een staart. Lichtelijk uit verhouding.

Dat gaat overigens helemáál op tijdens de momenten waarop hormonen zijn coördinatie overnemen. Alsof honderden kleine beestjes hem bijten, zo gaat hij dan tekeer. Honderden keren in het rond, zo nu en dan een paar bokkesprongen en daarna even lekker uitschudden. De puber is wakker….

En wat is hij een geweldige spiegel voor mij. Op momenten dat ik afgeleid ben, veel ‘in mijn hoofd’ zit, kan ik niets met hem. En naarmate het drukker wordt en er meer in mij omgaat, wordt dat puberachtige gedrag alleen maar versterkt… Hij krijgt dan geen duidelijkheid van mij en ik word daardoor gedwongen in het ‘hier-en-nu’ terug te keren.

Maar verder? Verder gaat het goed! Ondanks de onberekenbaarheid, de plotselinge uitspattingen van gekte, de ‘vergeetachtigheid’ wat betreft commando’s (Zit? Nog nóóóóít van gehoord….) gaat het goed met Sheriff. Wat laat hij vaak zien dat er diep van binnen een prachtige hond met een prachtig karakter huist. Een hond die met mij wil samenwerken, die bij me wil zijn, die met mij aan het werk wil. Een hond die zacht is voor andere mensen, kinderen en andere dieren.

Ik weet dat we de komende maanden op de golven van de hormonen zweven, waarbij we zo nu kopje onder gaan, we zo nu en dan willen opgeven, maar ook zo nu en dan boven alles uitsteken. Waarbij ik weet dat ik degene ben die de reddingsboei vast moet houden. In de verwachting over een aantal maanden in rustig vaarwater terecht komen, om vooral veel lol met elkaar te hebben…

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een stukje heb geschreven over de opvoeding en training van onze therapiehond in wording: Sheriff. Al moet ik zeggen, heel soms wordt hij ook wel Sjef genoemd. En dan kun je wel raden in welke situaties dat is…

15 februari zijn we aan een intensieve basiscursus begonnen, en dat betekende 4 weken lang 3 maal per week naar Lelystad. We kregen dan eerst een half uur training met de hond en daarna een uur theorie. Het was voor ons allebei erg leerzaam, veel kwesties werden besproken en Sheriff leerde de basisprincipes zit en wacht, af en blijf, volgen. Ik leerde de basisprincipes over De Hond. Het mooie aan de theorie was dat er veel situaties van ongewenst gedrag besproken werd: blaffen, trekken aan de lijn, kind en hond, niet komen etc. En Suzanne, de eigenaar van de hondenschool, stond uitleg te geven als was ze stand-up comedian. Erg leerzaam maar ook geweldig humoristisch. Sheriff moest dan een uur in de bench in de auto met als gevolg dat je hem niet meer merkt in de auto. Het is hem allemaal wel goed..

Na 4 weken hebben we samen het basisexamen afgelegd en de zoon van Martin Gaus, Serge, heeft de beoordeling gedaan. Met glans geslaagd!

Nu zijn we weer één keer per week in Lelystad bezig met Vervolg I, de vaardigheden worden bijgeschaafd en er komen nieuwe bij. We leren nu af en blijf met 1 minuut uit zicht, naast, terug riem etc. Aan Sheriff merk ik dat hij bezig gehouden moet worden, hij is snel verveeld en dan gaat de neus op de grond. Daarom zijn we naast bovenstaande oefeningen ook met trucjes bezig, zoals spreek, in de doos, high five en omrollen. Als hij maar mag samenwerken, dat is de grootste beloning!

De laatste tijd gaat Sheriff zo nu en dan mee naar scholen. Op dit moment ben ik met een aantal leerlingen in gesprek en dan ondersteunt Sheriff me. Als ik samen met de hond kom kan ik een kwalitatief beter contact met leerlingen krijgen. Ze vinden het heel speciaal dat de hond er is en hebben meer vertrouwen. Maar uiteindelijk is het nu nog meer een leerproces voor Sheriff en ik moet zeggen dat hij het heel goed doet. Hij is enorm vriendelijk naar kinderen en ze vinden hem allemaal zacht en schattig vanwege zijn lange oren en grote bruine ogen. Soms ben ík niet meer in beeld….

Na deze cursus gaan we verder met Vervolg II, zeker aangezien hij bijna gaat puberen en het dan heel zinvol is om bezig te blijven met trainen en een stukje ondersteuning te krijgen.

Samen met een aantal andere therapeuten ben ik aan het onderzoeken hoe we de dieren breder in kunnen zetten in therapie en onderwijs. Op 29 mei ga ik met een aantal belangstellenden naar een congres over de inzet van dieren in zorg en educatie. Ben heel benieuwd!

Binnenkort meer!

Gisteren was het twee weken geleden dat we Sheriff opgehaald hebben, maar he is net alsof hij er al veel langer is. Niet alleen omdat hij er al helemaal bij hoort, maar ook omdat we zo intensief en bedachtzaam met hem bezig zijn. En dat zit hem vaak in kleine (maar wel véél) dingen.

Sinds vorige week zaterdag ga ik met hem naar de puppycursus bij de Martin Gaus hondenschool in Lelystad. Het is een eindje rijden, maar tot nu toe bevalt het heel goed. We zijn gewoon goed bezig. Afgelopen zaterdag zijn we, ondanks de sneeuw, weer geweest. Sheriff vindt het allemaal heel interessant maar is wel wat meer verlegen dan wanneer hij thuis is in zijn vertrouwde omgeving. En daarna ligt hij de hele middag te slapen…

Half februari starten we met de basiscursus, een intensieve cursus van 10 lessen in 4 weken. Maar wat heb ik er zin in! Het zal wel weer even druk zijn (Arie heeft begin maart een concours en heeft ook extra repetities) dus misschien doe ik nog wel eens even een beroep op één van jullie….?

Vandaag vierden we de verjaardag van Vera en we hadden de visite geïnstrueerd eerst vooral de pup te negeren, om hem niet te leren dat de visite voor hem komt. Maar volgens mij negeerde Sheriff de visíte, want hij lag heerlijk te slapen en merkte er weinig van. Hij heeft wel even tussen de kinderen gespeeld en dat deed hij fantastisch. Het is een hond met een prettig karakter.

Maar de Ierse Setter is op en top in hem vertegenwoordigd hoor! Wanneer hij een geurspoor opvangt, kunnen we op de kop gaan staan, maar dan gaat hij zijn eigen weg! Dat wisten we vantevoren, maar soms…..

Ook komende week gaan we weer allemaal nieuwe ervaringen opdoen, zoals de lift in de Hema, de trein en misschien gaat hij ook nog wel even mee naar Grou, naar de afdeling waar ik werk. We moeten het er nu maar van nemen, want het zijn belangrijke weken in zijn leven….