Ochtendhumeur

Onze jongste komt beneden met een ochtendhumeur. Zijn humeur staat sterk onder invloed van zijn suikerspiegel, daar zijn we wel achter gekomen. Begin van de ochtend, einde van de ochtend, einde van de middag verandert zijn over het algemeen fleurige humeur in een dipje. Tijdens het eten fleurt hij weer op en kan hij de dag weer aan. Zo ook vanmorgen, ‘ik ga niet naar school, ik doe geen kleren aan, ik kom mijn bed niet uit!’ Ik pak zijn kleren op en vraag hem zelf naar beneden te komen, zodat hij zich daar aan kan kleden. Uit plicht komt hij achter me aan, met een gezicht op onweer. Hij loopt naar de kooi van het konijn, die sinds een paar dagen weer in huis logeert. Hij doet de kooi open en begint het konijntje te aaien, het konijntje gaat er lekker voor liggen en na een tijdje kom ik even bij het aandoenlijke schouwspel staan. Ik zeg tegen mijn zoon: ‘ik kan wel zien dat het konijn het fijn vindt dat je beneden gekomen bent en haar even lekker vertroeteld!’

Het onweer is van het gezicht verdwenen en er verschijnt een voorzichtige glimlach. ‘Zal ik Nijntje maar even eten en drinken geven?’ Ik zeg: ‘een supergoed idee van jou. Je bent nog maar zo kort van bed en je wilt hem nu al voeren, dat vind ik knap!’ Hij loopt snel met bakje en beker naar de keuken en zorgt ervoor dat Nijntje eten en drinken krijgt, én een lekker appeltje. Ik leg de kleren op het kleed vóór de konijnenkooi en zeg: ‘omdat Nijntje zó aan het smullen is, mag je de kleren hier wel aan doen, dat kun je naar haar kijken!’ In een sneltreinvaart is de pyama verwisseld door de kleren en is het zonnetje in huis terug. ‘Nu ga ík smullen!’ zegt hij en tevreden eet hij zijn broodje op.

Reacties zijn gesloten.