Inmiddels zijn Sheriff en ik druk bezig met het versterken van de gedragsvaardigheden en sociale vaardigheden. Sheriff gaat al regelmatig mee naar scholen, waar leerkrachten en leerlingen bekend raken met de inzet van een therapiehond.

We zien echter niet alleen de functie van Sheriff in een therapeutische setting, zeker ook hier thuis heeft hij zijn taak als therapiehond! Wanneer onze kinderen verdriet hebben, of moe zijn, mogen ze heerlijk tegen Sheriff aan liggen en hem alles vertellen wat ze dwars zit. Er zijn momenten dat de kinderen in de (zo noem ik het) ‘stand-by-stand’ zitten, waar ze lekker even hangen op de bank en wegdromen. Steeds vaker zie ik Sheriff dan bij hen op de bank liggen. De kleine hand die zijn oor voortdurend kriebelt, de rust die Sheriff overbrengt op de kinderen, is voor mij nog altijd verwonderlijk.

Onze dochter is een hele tijd ontzettend bang geweest voor inbrekers, nadat er bij een klasgenootje was ingebroken. Dat zijn momenten waarop kinderen bewust worden van het feit dat deze vervelende dingen zelfs je eigen huis niet 100% te voorkomen zijn. Aangezien Sheriff (wellicht als enige Ierse setter ooit?) aanslaat wanneer er mensen binnenkomen, hebben we haar gevraagd of het zou helpen als Sheriff een tijdje bij haar op de kamer zou slapen. En het heeft geholpen! Al na een paar nachten is Sheriff verhuisd naar de overloop en een aantal nachten verder lag hij ’s nachts weer op zijn vertrouwde plek in huis. Prachtig dat een hond dit teweeg kan brengen, daar kun je als ouders niet tegenop met praten..

En hoe herkenbaar is het voor ouders dat bij tijden je hele huis wordt ingenomen door spelende kinderen? Ook op zulke momenten brengt Sheriff prachtige dingen tot stand. Geven vriendjes, vriendinnetjes en ouders aan dat ze bang zijn voor honden, dan zorgt Sheriff er door zijn rust en vriendelijkheid voor dat die angst binnen een paar bezoekjes veranderd is. En wanneer dat gebeurt krijgt hij weer een andere functie van de kinderen: dan moet hij veulen zijn, of politiehond…!

Nu ik deze blog zit te schrijven bedenk ik me dat eigenlijk ieder huisdier een therapiedier is. Natuurlijk niet qua opleiding en socialisatie, maar wel qua functie? Onze buurman met chronische rugpijn, gaat er dagelijks meerdere keren met zijn hond op uit. Goed voor hond en baas! En denk eens aan de kanarie van oma, haar eerste aanspreekpunt als ze terugkomt van de kerk? Over de relatie tussen huisdier en baasje is al veel onderzoek gedaan.  Met als uitkomst dat mensen met huisdieren langer en gezonder leven. Kan ik me alles bij voorstellen!

One Response to “Ieder huisdier een therapiedier?”

  • Mooi, herkenbaar, verhaal. Ook ik heb jaren geleden een (therapie-) hond aangeschaft. Eigenlijk omdat ik in het boek ‘Uw brein als medicijn’ van Dr. David Servan-Schreiber had gelezen hoe een psychiater een hond, kat of vogeltje voorschreef i.p.v. een antidepressivum. Een hond was toen voor mij niet alleen een middel tegen zwaarmoedigheid, maar ook een reden om verplicht te bewegen, herstellend na een knieoperatie. Maar wat er ook gebeurde: de hond werd onze gezamenlijke verantwoordelijkheid en op die manier maakte ze onze gezinsband sterker. Prachtig! Voor mijn (puber-) kinderen en mezelf is onze hond een altijd vrolijk, luisterend, knuffelig, vertederend, troostend, lief huisgenootje dat we niet meer kunnen missen.

Geef een reactie