Nu Sheriff een stabiele persoonlijkheid aan het ontwikkelen is, gaat hij regelmatig mee naar scholen. Wanneer ik individuele trajecten Kids’Skills doe met leerlingen, neem ik hem zo nu en dan mee. Ik kijk dan samen met het kind naar het persoonlijke doel en samen bedenken we hoe we dat met Sheriff kunnen oefenen.

Zo was ik onlangs op een school aan het werk met een leerling die, als ze boos werd lelijke woorden begon te roepen, waardoor ze weer rustig werd en verder kon werken. Ze had bedacht dat ze voor de lelijke woorden iets anders in de plaats wilde hebben en na overleg bedachten we dat ‘naar de leerkracht gaan’ een goede optie zou zijn. Ook bespraken we wat je allemaal moet kunnen als je, wanneer je boos wordt, naar de leerkracht kunt gaan om rustig te worden.  Met name voelen dat er boosheid opkomt leek ons erg belangrijk. De leerling voelde vaak boosheid opkomen als iets de eerste keer niet lukte.

De dag dat ik met Sheriff op school kwam om met de leerling aan de slag te gaan, had de leerling een vervelende dag. Ze had vreselijk jeuk vanwege eczeem en dat had haar die dag in de macht. Op het moment dat ik de klas binnenkwam, huilde ze van frustratie. Terwijl de hele klas Sheriff enthousiast begroette, liep de leerling huilend langs de hond om haar jas en schoenen aan te doen. Ik gaf aan dat we een stukje gingen wandelen en zo liepen we bij school vandaan, de buurt in. Ik vroeg of ze de riem van Sheriff ook vast wilde hebben, maar ze was te verdrietig en schudde haar hoofd. We liepen een eindje verder en zonder iets te zeggen, bood ik haar de riem van Sheriff opnieuw aan. Ze pakte de riem en liep verder. Op dat moment was er ruimte voor contact en ze aaide Sheriff over de bol.

Op het pleintje aangekomen bespraken we de regels hoe met Sheriff om te gaan en mocht de leerling een aantal commando’s geven. Toen dat lukte (voor de leerling een beloning, en Sheriff kreeg er ook één) mocht ze een zelfbedacht commando geven. Ze wees met zijn vinger naar Sheriff en zei: ‘Rol om!’ Sheriff kwispelde met zijn staart en keek haar aan: ‘wat gaan we doen?’. De leerling probeerde het nog een aantal keren, maar kreeg het niet voor elkaar om Sheriff om te laten rollen. Ik vroeg haar of het lukte en ze schudde zijn hoofd. We bespraken hoe ze zich voelde en of ze ook de neiging had om lelijke woorden te roepen. De leerling keek me aan en zei: ‘dat doe je niet tegen een hond’. Ik vroeg haar wat ze dan deed. Ze zei: ‘ik heb geduld en probeer het hem duidelijk te maken’. We bespraken dat het super was dat ze zo geduldig kon zijn en de lelijke woorden niet nodig had om rustig te blijven. En dat het super was om te zien dat ze dat al kon!

Terug in de klas vroeg de leerkracht hoe het gegaan was. Ze zag de leerling lachen en bedacht zich hoe ze eerder die middag met mij mee gegaan was. De leerling was trots en vertelde dat ze erachter was gekomen dat ze best geduldig kon zijn. Ze liet haar klasgenoten een kunstje met Sheriff zien en alle leerlingen mochten de hond nog even aaien.

En Sheriff, hij deed het super. Hij was rustig, kalm en vrolijk. Toch vergt dit soort bezoeken genoeg van hem. Het is met name een mentale opgave. Tijdens het werken met de leerling zag ik hem bijvoorbeeld voortdurend afwegen: moet ik naar háár luisteren of naar jou?  Eenmaal thuis in zijn eigen mand heeft hij lang en diep geslapen. Topcollega!

2 Responses to “Sheriff op schoolbezoek”

Geef een reactie