Een slungel. Dat is wat iedereen zegt. En dat is wat ikzelf ook moet beamen. Sheriff is inmiddels een echte slungel van 7 maanden. Zodra hij in beweging komt (en vanuit zijn enthousiasme is dat op een hele blije manier) zie je niets anders dan poten, oren en een staart. Lichtelijk uit verhouding.

Dat gaat overigens helemáál op tijdens de momenten waarop hormonen zijn coördinatie overnemen. Alsof honderden kleine beestjes hem bijten, zo gaat hij dan tekeer. Honderden keren in het rond, zo nu en dan een paar bokkesprongen en daarna even lekker uitschudden. De puber is wakker….

En wat is hij een geweldige spiegel voor mij. Op momenten dat ik afgeleid ben, veel ‘in mijn hoofd’ zit, kan ik niets met hem. En naarmate het drukker wordt en er meer in mij omgaat, wordt dat puberachtige gedrag alleen maar versterkt… Hij krijgt dan geen duidelijkheid van mij en ik word daardoor gedwongen in het ‘hier-en-nu’ terug te keren.

Maar verder? Verder gaat het goed! Ondanks de onberekenbaarheid, de plotselinge uitspattingen van gekte, de ‘vergeetachtigheid’ wat betreft commando’s (Zit? Nog nóóóóít van gehoord….) gaat het goed met Sheriff. Wat laat hij vaak zien dat er diep van binnen een prachtige hond met een prachtig karakter huist. Een hond die met mij wil samenwerken, die bij me wil zijn, die met mij aan het werk wil. Een hond die zacht is voor andere mensen, kinderen en andere dieren.

Ik weet dat we de komende maanden op de golven van de hormonen zweven, waarbij we zo nu kopje onder gaan, we zo nu en dan willen opgeven, maar ook zo nu en dan boven alles uitsteken. Waarbij ik weet dat ik degene ben die de reddingsboei vast moet houden. In de verwachting over een aantal maanden in rustig vaarwater terecht komen, om vooral veel lol met elkaar te hebben…

Geef een reactie